Vefanın, sevginin kısaca insan olmanın hakkını veren Muhsin Bey gibilerin, Anadolu 'da bir zamanlar çokca bulunduğunu ve zamanla iyi atlara binip gittiklerini düşünmüştük. Yaşadığımız çağı Anadolunun zemherisi olduğunu ve tekrar baharın geleceğiyle ümitvar olmuştuk. Kendimizi böylece zinde tutmamız mümkün oluyordu ama geldiğimiz şu noktada galiba Anadolu'ya hiç insan baharı gelmemiş. Muhsin Bey 'ler hep yılkı atları gibi kıyıda köşede kalmışlar, hep ezilen olmuşlar ama kendilerini bozmadan da durabilmişler.
Bir gün kimin kayığına binerse onun türküsünü söyleyen insan cehennemi topraklara baharın gelmesi ümidiyle.
En azından bozulmadan kalmak ümidiyle